Ο τόπος έχει ανάγκη την συνεχή παρουσία μας όχι μόνο την προεκλογική!
Δεν αμφισβητώ βεβαίως το δικαίωμα κανενός να διεκδικεί ότι θέλει, αναφέρομαι στα δικά μου προσωπικά κριτήρια, τα οποία καθορίζουν την άποψή μου για την πολιτική γενικότερα. Όσο αφορά όμως την επιλογή Δημάρχου, τα πράγματα σε αυτές τις εκλογές βλέπουμε πως έχουν διαφοροποιηθεί επιχειρηματολογικά. Η μόδα έχει φέρει στο προσκήνιο πλέον και το χαρακτηρισμό “μνημονιακός = κακός” και “αντιμνημονιακός = καλός”.
Κάποιοι προσπαθώντας να ξεχωρίσουν με… εντυπωσιακό τρόπο, έχουν αρχίσει από καιρό να τροφοδοτούν με τέτοια επιχειρήματα το δημόσιο διάλογο σε μία κούρσα για το ποιος θα φανεί πιο αντιμνημονιακός= Καλός. Και στην κούρσα αυτή και στην αγωνία να πετύχουν κάποια θέση στο finish της… δημαγωγίας, προφανώς ξεχνουν ποιος είναι ο ρόλος της Τοπικής αυτοδιοίκησης.
Στο πολιτικό μοιρογνωμόνιο μάλιστα, τα δύο άκρα (καμιά σχέση φυσικά ο χαρακτηρισμός με τις γνωστές κορώνες των Σαμαρά, Κεδίκογλου, Ντινόπουλου και των άλλων ακροδεξιών), βλέπουμε πως υπάρχει ως κοινό σημείο ακριβώς αυτό.
Που διαφοροποιείται; Προς το παρόν στα… λόγια, πρακτικά δεν ξέρω, παραμένει ασαφές και εκεί είναι και το πρόβλημα. Και ενώ στην κεντρική πολιτική σκηνή δείχνει ακόμα ασαφές, η μεταφορά ενός τέτοιου επιχειρήματος στην τοπική αυτοδιοίκηση έχει τελείως διαφορετικές σκοπιμότητες και υποκρύπτει λαϊκισμό και κοροϊδία.
Υποκρύπτει ακριβώς εκείνα τα στοιχεία που έφεραν την πολιτική και τους πολιτικούς σε κατάσταση απαξίωσης από την το σύνολο της κοινωνίας. Δεν υποκρύπτει όμως μόνο στοιχεία.
Φανερώνει κιόλας! Φανερώνει τις εν γένει ελλείψεις όσων χρησιμοποιούν αυτό το επιχείρημα και την αδυναμία να αρθρώσουν κάποιο πολιτικό λόγο ουσίας απέναντι στην πραγματικότητα.
Την έλλειψη κάποιου σχεδιασμού για το μέλλον της πόλης τους.
Την αδιαφορία τους για το ότι θα πρέπει να λειτουργήσει ένας Δήμος 80.000 κατοίκων υπό πραγματικές συνθήκες, τις συνθήκες που έχουν διαμορφωθεί σήμερα. Οι θεωρητικολογίες όμως περισσεύουν για κάποιον που ποτέ δεν πήρε στα χέρια του μία κατάσταση για να την αλλάξει, αλλά μόνο ήθελε να… κρίνει προσπάθειες άλλων.
Μέχρι που διάβασα ακόμη, να διερωτάται κάποια υποψήφια βουλευτής της περιοχής “γιατί ο Ζούτσος δεν κατεβάζει τον κόσμο στο Σύνταγμα”!
Προφανώς ο κόσμος για κάποιους δεν είναι παρά… μαριονέτες που κινούνται κατά όπως επιθυμεί ο καθένας τους, ή τουλάχιστον αυτές είναι οι φιλοδοξίες τους για το ρόλο του “λαϊκού κινήματος”.
Κάτι που δεν βλέπω να το ενστερνίζεται ως πρακτική ούτε καν το… κόμμα τους! Αυτού του είδους οι φαιδρότητες δεν αποτελούν φυσικά πολιτική και κυρίως δεν αφήνουν περιθώρια αισιοδοξίας για κάποια θετική αλλαγή στο μέλλον και γι αυτό συνεπώς τις θεωρώ και γελοίες.
Όσοι σήμερα -προεκλογικά- επιχειρούν να μεταφέρουν τις πρακτικές των -εκ του ασφαλούς- συνδικαλιστικών ψευδοαριστερών μεγαλοστομιών (αυτές ακριβώς που πληρώνουμε σήμερα δηλαδή), στο επίπεδο της Τοπικής αυτοδιοίκησης, του τελευταίου αναχώματος των πολιτών απέναντι στην οικονομική καταστροφή, απλά δείχνουν πως απέχουν πολύ, πάρα πολύ από την κοινωνία. Γιατί εύκολα θα μπορούσε να ρωτήσει κάποιος: Τι θα γινόταν αν ο σημερινός ενιαίος Δήμος Παλλήνης ήταν υπερχρεωμένος όπως τόσοι και τόσοι άλλοι δήμοι;
Θα μπορούσε να οργανωθεί κοινωνική πολιτική; Θα μπορούσαν να υλοποιηθούν έργα;
Θα μπορούσε ένας Δήμος να ανταποκριθεί στις ολοένα και αυξανόμενες ανάγκες που επιφέρει η οικονομική καταστροφή που βιώνουμε;
Δεν θα αναφερθώ στα έργα που βλέπουμε να υλοποιούνται σε όλο το Δήμο τα οποία τα ξεπερνούν λες και έγιναν αυτόματα με… τη βοήθεια κάποιου μάγου.
Δεν θα αναφερθώ στο γεγονός ότι κανείς μα κανείς, από τους επίδοξους σωτήρες του Δήμου Παλλήνης δεν αναφέρεται στα 4,2 εκ. ευρώ που δεσμεύτηκαν για την υπόθεση του πρώην κτήματος Καμπά, προφανώς για να μη στεναχωρηθούν οι υπεύθυνοι (δύο συγκεκριμένες δημαρχιακές θητείες του πρώην δήμου Παλλήνης) γι αυτή την εξέλιξη και… τους αποσύρουν την υπόστηριξή τους.
Βλέπετε οι σχέσεις όλων αυτών κατά διαστήματα περνούν από πολλές εναλλαγές και όποιος συνδυασμός τους… “κάτσει” καλύτερα κοντά στις δημοτικές εκλογές… αυτόν και χρησιμοποιούν.
Μια αποθέωση του πολιτικού αμοραλισμού σε συνθήκες εμπάθειας, για λόγους που έχουν να κάνουν με την ικανοποίηση ή όχι παλιών ή νέων προσωπικών φιλοδοξιών. Η γνωστή δηλαδή “ασθένεια” των πολιτικά ρηχών και ιδεολογικά κενών! Τρανό πρόσφατο παράδειγμα το “παραιτούμαι”, που άλλαξε σε “αποχωρώ οριστικά”, και ξανάλλαξε σε “ξαναγυρίζω ως επικεφαλής παράταξης που θα σώσει την Παλλήνη από… τον «κακό Ζούτσο”, το οποίο παρακολουθήσαμε κατά τη διάρκεια της συγκρότησης άλλης μία παράταξης του… “αντιζουτσικού” μετώπου του τελευταίου μήνα, (ημέρας και ώρας).
“Αποθέωση” και της πολιτικής σοβαρότητας δηλαδή! “Δικό σας” κι αυτό λοιπόν (όπως λένε και οι τραγουδιστές στις συναυλίες)!
Η Τοπική Αυτοδιοίκηση όμως στην Ελλάδα εδώ και τέσσερα χρόνια δέχεται καθημερινά τις συνέπειες μιας καταστροφικής πολιτικής, έχει υποστεί μειώσεις των πόρων της έως και 70%!!! Και αλήθεια ποιος νοικοκύρης σε ότι αφορά το σπίτι του, θα επέλεγε ποτέ τη μέθοδο να εισπράττει λιγότερα και να ξοδεύει περισσότερα, για να αντιμετωπίσει μία κρίση αφού είναι βέβαιο πως αυτό θα τον οδηγούσε σε ελάχιστο χρονικό διάστημα στο απόλυτο μηδέν;
Πόσο μάλλον όταν αυτό αφορά ένα θεσμό, ένα Δήμο του μεγέθους του δικού μας!
Η φθηνή δημαγωγία όλων εκείνων που για προεκλογικούς λόγους ή λόγους προσωπικής καταξίωσης υπόσχονται π.χ λιγότερα δημοτικά τέλη, (της τάξεως των… δύο ευρώ το χρόνο ανά νοικοκυριό), υποσχόμενοι παράλληλα σε όλους τα πάντα, με χρήματα που φυσικά δεν υπάρχουν αλλά υποτίθεται πως θα τα βρουν… τρομοκρατώντας την τροϊκα και την Κυβέρνηση, είναι ο… ένας δρόμος.
Ο άλλος δρόμος είναι αυτό που γίνεται σήμερα, ο προγραμματισμός, η αναζήτηση κεφαλαίων από τρίτες ευρωπαϊκές πηγές για την χρηματοδότηση μεγάλων έργων υποδομής, (αποχέτευση – Όμβρια – παιδικοί σταθμοί – κτηριακές βελτιώσεις με στόχο την οικονομία) παράλληλα με την σωστή διαχείριση των οικονομικών του Δήμου, προκειμένου το πρόβλημα να απομακρυνθεί χρονικά όσο το δυνατόν περισσότερο ώστε να ξεπεραστεί αυτή η κατάσταση, εξασφαλίζοντας ταυτόχρονα την απρόσκοπτη συνέχιση της στήριξης των οικονομικά ασθενέστερων συμπολιτών μας μέσω των θεσμών κοινωνικής αλληλεγγύης και των ειδικών κοινωνικών τιμολογίων.Αλήθεια όμως αγαπητοί αναγνώστες, είδατε πουθενά κάποια αναφορά σε αυτές τις παροχές του Δήμου από τους διάφορους επίδοξους σωτήρες του; Και όσοι γνωρίζουν κάτι, απλά το… κρύβουν παρά το ότι ισχύουν με οργανωμένο τρόπο τα τρία τελευταία χρόνια, όπως ίσχυαν και παλαιότερα στο Δήμο Γέρακα.
Για την ακρίβεια όσο αφορά τους περισσότερους από αυτούς, δεν έχετε δει ούτε καν την φυσική τους παρουσία πουθενά!
Επιπλέον έχουν το θράσος και την αναίδεια να υπόσχονται κάτι που… ήδη υπάρχει!
Αυτά τα δύο στοιχεία μάλιστα, το θράσος και η αναίδεια, εσχάτως συμπορεύονται με το ψέμα και το φθηνό λαϊκισμό ή την αμάθεια, κάτι επικίνδυνο για την ίδια την κοινωνία όταν προέρχεται από κάποιον που διεκδικεί ψήφο προκειμένου να διαχειριστεί εξουσία.
Στο διαδίκτυο ήδη έκαναν την εμφάνισή τους αρκετά στοιχεία που αποδεικνύουν του λόγου μου το αληθές τα οποία θα ήθελα να σας τα θέσω υπόψη σας ώστε να κρίνετε και εσείς. Ένα δείγμα της προεκλογικής ηθικής που έχουν επιλέξει να ακολουθήσουν κάποιοι είναι η προηγούμενη φωτογραφία! Και το βάζω ως δείγμα γιατί το βρίσκω και χαρακτηριστικό και αυτοδιαψευδόμενο από τους ίδιους τους συμπολίτες μου, αλλά και για όσους δεν γνωρίζουν με τη βοήθεια της επόμενης φωτογραφίας.
Δεν γνωρίζω τον κύριο που το υπογράφει και ούτε με ενδιαφέρει να τον γνωρίσω, το παράδειγμα με ενδιαφέρει να θέσω υπό την κρίση των αναγνωστών της εφημερίδας οι οποίοι από τον Μάρτη του 2013 (στα 2 χρόνια θητείας) είχαν ενημερωθεί για το ξεκίνημα των έργων.
Είναι σαφές λοιπόν, πως τον δεύτερο δρόμο έχω επιλέξει και στηρίζω με όσες δυνάμεις έχω.
Και όχι από το σαλόνι του σπιτιού μου φυσικά, αλλά εδώ και 30 χρόνια μέσα στην κοινωνία, με χαρές και στεναχώριες με απογοητεύσεις και ικανοποιήσεις. Και αυτό είναι κάτι που το ξεκαθαρίζω χρόνια και όχι μόνο λίγο πριν από τις εκλογές.
Το μέλλον μας το καθορίζουμε μόνοι μας και απέναντι σε αυτό το μέλλον έχουμε ευθύνες. Μέσα από αυτό το άρθρο λοιπόν, ένα από τα ελάχιστα που θα μπορέσω να γράψω για το επόμενο διάστημα, θα σου επισημάνω αγαπητέ αναγνώστη ακριβώς αυτές τις ευθύνες.
Η επιλογή κάποιου που θα σε εκπροσωπήσει σε ένα θεσμικό όργανο άμεσης δημοκρατίας όπως είναι το δημοτικό συμβούλιο της πόλης σου είναι σοβαρή υπόθεση, καθόλου, μα καθόλου προσωπική. Είναι βαθειά πολιτική επιλογή, πρόκειται για το πρόσωπο που θα παίρνει αποφάσεις τα επόμενα 5 χρόνια για λογαριασμό σου!
Ακόμα πιο σοβαρή υπόθεση είναι η επιλογή εκείνου που συμπεριφέρεται απέναντί σου καθαρά, χωρίς μεγαλοστομίες, χωρίς λαϊκισμούς χωρίς να σου υποτιμά την νοημοσύνη.
Εκείνου που έδειξε τη διαφορά που τον χωρίζει από όλα αυτά στην πράξη και όχι στα λόγια.
Που παλεύει τα τελευταία τριάμισυ χρόνια κάτω υπό αντίξοες συνθήκες να κρατήσει ζωντανό τον νέο Δήμο μας.
Εκείνον που έχει να παρουσιάσει έργο και όχι έκθεση ιδεών ούτε μια παράθεση “αντιμνημονιακών”τσιτάτων…
Εκείνου που προτιμά τον διάλογο και την άμεση επαφή με τους δημότες μέσα από διαβουλεύσεις και όχι τα κουτσομπολιά χωρίς αντίλογο, μέσω διαδικτύου. Έτσι λοιπόν ξεκινά ακόμα ένα “ταξίδι”.
Και έχουμε όλες τις προϋποθέσεις να είναι και καλό!
